Historyk arabski al-Tabari (838—923) opisując dzieje panowania kalifa Omara I (634—644) wspomina o tym, że sługa tego władcy i późniejszy jego morderca, Pens Abu Lulu, potrafił zbudować „młyn obracany przez wiatr". Wprawdzie al-Tabari zbytnio był odległy w czasie od tych wydarzeń, aby wierzyć mu bez zastrzeżeń, wydaje się jednak, że informacja ta miała swe źródło w rzeczywistych wydarzeniach. W Seistanie, piaszczystej i wietrznej części Iranu, istniały warunki sprzyjające wynalezieniu wiatraka. Brak rzek i strumieni nie pozwalał mieszkańcom tej krainy na stosowanie młynów wodnych, znanych już od końca dawnej ery. Natomiast silne wiatry, wiejące przez długie okresy nieprzerwanie w jednym kierunku, musiały wcześnie nasuwać im myśl wykorzystania dla celów praktycznych tego żywiołu. Zwłaszcza, że było wiadome, iż jest to w zasadzie możliwe — przecież już od kilku tysięcy lat (od czwartego tysiąclecia dawnej ery) ludzie posługiwali się żaglem. Mieszkańcy Seistanu wcześnie nauczyli się walczyć z wichurą niosącą ze sobą tumany piasku groźne dla ich pól. Wynaleźli sposoby na kierowanie żywiołu zgodnie ze swą wolą. Osiągnęli w tej dziedzinie prawdziwe mistrzostwo. Świadczy o tym relacja geografa a-r^" skiego al-Istachriego (zm. 951), który f*ie tylko donosi nam o istniejących za jego czasów wiatrakach, ale opisuje również inne rheto*^ okiełznywania wiatru. Oto co pisze on o Sei£^a~ nie: W krainie tej panują silne wiatry i pobudowano tam młyny obracane przez wiatr. Masy piasku wędrują na tym szarże z miejsca na miejsce i gdyby nie znaleziono środków zaradczych, mogłyby pochłonąć szlaki komunikacyjne i miasta. Słyszałem, że tutejsi mieszkańcy, chcąc przemycić piasek tak, aby nie zasypywał ich p'0 ' ogradzają wydmy piaszczyste nieco nia wyższą konstrukcją, podobną do płotu z dre^' na i cierni. W dolnej części owego ogrodu nia pozostawiają otwór, przez który się do środka wiatr i zdmuchuje górną warstwą piasku niby trąba powietrzna. Piasek unosi się w górę i spada na ziemię w znacznej odXegłds~ ci, w miejscu, gdzie nie czyni szkody. Informacje te potwierdza współczesny mu bitny geograf i historyk arabsci al-Masu1' który tak oto napisał w 947 roku: Seistan jest krainą wiatru i piasku.